|
Su kaynaklarının yönetimi, planlanması ve izlenmesi ile ilgili çalışan Kurumların sayısının fazla olması uygulamada bazı sorunlar ortaya çıkarmaktadır. Türkiye’deki mevcut sistemin en zayıf yönü; su nitelik ve nicelik yönetiminin farklı kurumlar tarafından yürütülüyor olmasından kaynaklanmaktadır. Buna göre, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü yüzey ve yeraltı sularının nicel yönetiminden ve su kaynaklarının izlemesinden sorumludur. Ayrıca su kaynakları izlemesi de sorumlulukları arasındadır. Diğer taraftan, Çevre ve Orman Bakanlığı (ÇOB) su kaynaklarının kirlilikten korunması ve ilgili izin ve denetlemelerden, Su Kirliliği Kontrol Yönetmeliği ve ÇED Yönetmeliği ile Ramsar Sözleşmesine dayanan Sulak Alanların Korunması Yönetmeliği’nin uygulanmasından sorumludur.
Su kaynaklarının yönetimi ile ilgili sorunları özetle şu başlıklar altında toplamak mümkündür: 1) Kurumlar arası koordinasyon ve işbirliği eksikliği | - entegre su yönetimi için yetersiz planlama yapısı
| - yönetmeliklerin uyumsuzluğu ve yetki çakışması
| - örtüşen, güncellenmeyen yasaların olması
| - farklı yönetim ölçekleri arasındaki yetki ve sorumlulukların açıkça paylaşılmamış olması
| - yetersiz izleme ve yaptırımlar
| - su yönetiminin, hidrolojik havza ölçeğinde ele alınmaması
| 2) Kapasite eksikliği | - yasal zorunluluklar yaptırım kapasitesi ve yeteneği ile dengeli değil
| - yetersiz kurumsal kapasite
| | 3) Kaynak yetersizliği | - Finansmanın yetersiz olması
- Kaynakların kullanımındaki verimlilik sorunu
| 4) Katılımcı yaklaşımların eksikliği | - Suyu kullanan tarafların yönetim ve planlama sürecine dahil edilmemesi
| 5) Veri üretimi ve etkin izleme eksikliği | - güncel ve sistematik veri eksikliği
| - ortak veritabanı ve bilgi akışı eksikliği
| - yetersiz izleme altyapısı
|
|
